آلوچه خانوم

 






Saturday, December 01, 2012


یکم : صبح یک روزی وسط هفته‌ی "بعدازظهری" نیمه‌ی آبان است . از خواب می‌پرم .  کسی خانه نیست . نباید هم باشد . مامان و بابا باید سر کار باشند . خواهر کوچک‌تر خواب است . باید بیدارش کنم کارهای مانده‌مان را تمام کنیم . پلوپز را بزنیم به برق, ناهار گرم شود , نباید به گاز دست بزنیم , حواس‌مان باشد که دیر از خانه بیرون نرویم تا دیر به مدرسه نرسیم . از هفته‌های بعدازظهری متنفرم .  من  نه ساله‌ام  کلاس چهارم . او پنج ساله‌ است , کلاسِ آمادگی . خانه مثل هر روز صبح است اما من مثل هر روز صبح نیستم . ناخود‌آگاه می‌روم زیر زمین . دنیال مامان بابا می‌گردم . می‌دانم سرکارند اما دنبال‌شان می‌گردم , دو گونی سیب زمینی و پیاز می‌بینم باز و پهن شده وسط زیر زمین . یادم نمی‌آید متوجه شده باشم کی خرید کرده‌اند ... خواهرم را بیدار می‌کنم مامان یک‌هو می‌آید خانه . به من می‌گوید که من امروز به مدرسه نخواهم رفت , مادر بزرگ دارد از رشت می‌آید من باید قوی باشم , بابا را دیشب که ما خواب بودیم آمده‌اند گرفته‌اند ... شاید دنبال مامان هم بیایند . می‌فهمی که ؟ ... می‌فهمم ! بندِ دل‌م ‌پاره می‌شود اما هیچی نمی‌گویم ,  ساکتم .  مادربزرگم می‌آید که اگر این‌طور شد تنها نباشیم یک وقت ... مامان گریه می‌کند , تند تند سیگار می‌کشد !  نمی‌آیند دنبالش  چند روز بعد برمی‌گردد سر کارش آرام و بی‌صدا , سیگار می‌کشد , دعا می‌کند , سیگار می‌کشد , موهایش سفید می‌شود , سیگار می‌کشد .سه شیفت کار می‌کند  سیگار می‌کشد . می‌رویم ملاقات ,  سیگار می‌کشد , حکم بابا می‌آید, سیگار می‌کشد ,  مادربزرگ برمی‌گردد رشت , اوضاع قرار است تا وقتی کلاس دوم راهنمایی را تمام می‌کنم همین ریختی باشد .  شب‌ها سه‌تایی می‌خوابیم پیش‌ هم,  نمی‌تواند بین ما دوتا بخوابد عادت دارد گوشه‌ی تخت بخوابد . خواهرم هر شب با من وارد معامله می‌شود که همین یک شب, نوبت او باشد , حساب نوبت‌های من به هزار و دویست شب رسیده باز با من چانه می‌زند.  یادم نمی‌آید دستِ آخر نوبتِ من شده باشد ! اما از همان فاصله هم بوی سیگار می‌دهد ... من را بستری کرده بیمارستان , جلوی رویم سیگار نمی‌کشد سیگار برای مریض قلبی ضرر دارد . من را می‌بوسد بفرستد اتاق عمل , نفس‌ش بوی سیگار می‌دهد , من را برمی‌گرداند خانه , توی بالکن سیگار می‌کشد .  حکم انفصال دائم از خدمات دولتیِ بابا را همان شب هم‌کارش می‌آورد خانه . مامان می‌گوید "بچه‌ام را زنده از بیمارستان برگردانده‌ام خانه , به آن کمیته‌ی تصمیم گیری بفرمایید هیچ چیزی نمی‌تواند خوشی امشب‌م را خراب کند . " روی بغض‌اش دود را قورت می‌دهد ... بمباران است ما نفهمیده بودیم , شاید شب بیست و دوی بهمن , جشنی تولدی چیزی  است,  تلویزیون خاموش بود یک‌هو یک چیزی در آسمان درخشید , ما فکر کردیم آتش بازی‌است. رفتیم توی بالکن با ذوق آسمان را نگاه کردیم یک هو دیدیم همسایه‌ی روبرویی می‌کوبد به در که " منافق چراغ را خاموش کن " به همسایه‌ها توضیح می‌دهد این‌ها دارند با چراغ روشن جای ما را راپورت می‌دهند به خلبانِ صدامِ  بعثی . همسایه‌های دیگر صدای‌شان درمی‌آید که خجالت بکش مرد . همسایگی این خانه افتخار دارد برای ما ! چه افتخاری ؟ من بابایم فقط بابایم است نه منافق است نه مایه‌ی افتخار,  بیشتر از هر چیزی قایم‌ش می‌کنم این روزها , هم خودش را هم دلتنگی شطرنج بازی کردن , فوتبال تماشا کردن و ویگن گوش کردنِ با او را !   مامان زیر راه پله‌ی تاریک وسط هیاهوی بیرون و ضد هوایی‌ها  سیگار می‌کشد با هم به نفهمی همسایه‌ی بدترکیب می‌خندیم با آن دختر خر گندِ دماغش ... تنبل , گاو و درس‌نخوان است , همش می‌ترسیدم به بقیه بگوید بابایم کجاست ! خوب شد بعد از عمل جراحی مدرسه‌ام را عوض کردم آمدم نزدیک‌تر از شرش در امان‌م . می‌دانم به بابای خوش‌تیپِ قد بلند و جوان من حسودی‌اش می‌شود , بچه‌ی آخر خانواده است , هم‌سن من است اما دوبار عمه شده , بابایش پیر است کمربندش را زیر شکم گنده‌اش می‌بندد , بابای من روزی دوبار هر نوبت بیست تا دراز نشست می‌رفت که شکم‌ش را تخت نگه دارد , من و خواهرک نوبتی روی پاهایش می‌نشستیم . گاهی هم دوتایی . با هم دراز نشست‌ها را می‌شمردیم ...برف آمده مدرسه‌ها تعطیل است , مامان زود آمده خانه , تا شب نشده پارو را برمی‌دارد. ما هم با یک خاک انداز و یک بشقاب لعابی  می‌رویم کمک‌ش . همسایه‌ی بغل دستیِ ارتشی,  بالا سر پارویی ایستاده یک‌هو شرمنده می‌شود .تعارف می‌کند که کمک کند , مامان تشکر می‌کند می‌گوید که بچه‌ها کمک می‌کنند , مامان زورش زیاد است حتی از آقای پارویی سریع‌تر است به چشمِ من . چند تا خاک انداز برف گل و شل شده را سعی می‌کنم پرت کنم روی ماشین همسایه‌ی نکبتِ روبرویی . موفق نمی‌شوم . مامان به محض این‌که همسایه‌ی بغل دستی و پارویی غیب‌شان می‌زند سیگارش را روشن می‌کند ... برف نشسته روی مقنعه‌اش . سرش مثل وقتی که روسری سرش نیست سفید است . همه‌اش سی و سه چهار ساله است . 


دوم : از وقتی مطابق تقویم بارداری می‌دانیم گوشش در حال شکل گیری‌ست و می‌شنود شب‌ها فرجام برایش قصه می‌گوید . به دنیا که آمد  صدایش را می‌شناسد  توی همان بیمارستان چشم می‌گرداند به صاحبِ صدا نگاه می‌کند ,  روی سینه‌ی فرجام می‌خوابد , بهترین بابای دنیا را دارد , عاشق‌ترین , خوددارترین , دست‌پاچه‌ترین , رفیق‌ترین , هم‌قد‌ترین , پر انرژی‌ترین ... یک‌هو ورق برمی‌گردد, این بهترین‌بابای دنیا باید دویست کیلومتر دور شود برای کار , با دل کوچک سه سال و نیمه‌اش باید دل‌تنگی را تاب بیاورد . این‌قدر می‌دانم که خیلی کوچک است برای تحلیل این تغییر, پس باید برایش دغدغه‌ی شخصی ایجاد کنم . می‌دانم خیلی اتفاقی چند قسمت از کارتون "بابا لنگ دراز" را دیده,  اصلن فوبیای ترک شدن دارد , توی شلوغی اگر دستم را ول کند مضطرب می‌شود, باید خیالش را راحت نگه دارم تا جایی که می‌شود , "من" نباید از دوری بنالم , باید سهم قابل توجهی از زمان مکالمات تلفنی را به او داد خیالش راحت باشد که او هست,  جایی نرفته ما را ترک نکرده فقط چند وقتی ( تا کی ؟ )  شرایط این‌طور است . مثل یک ماموریت . عوضش آخر هفته‌ها خوش می‌گذرانیم .   روی پل عابر می‌ترسد به رویم نمی‌آورد , می‌گویم "من از بچگی از پل عابر می‌ترسیدم  دست کسی را می‌گرفتم , دستم را می‌گیری ؟" دست کوچکش توی دستم عرق کرده اما به رویم لبخند می‌زند می‌گوید "من هستم نترس ."  ما با هم از هیچ چیز نمی‌ترسیم . روال همه چیز عوض شده , وقت خواب دست می‌اندازد دور گردنم می‌گوید من مواظب توام وگرنه سرجایم می‌خوابیدم . آخر هفته‌ها می‌چپد بغلِ فرجام که من یک هفته است بابا را ندیدم , دل‌م تنگ شده . خرِمان می‌کند ... جدای این دوری باید با عینک و کفش طبی هم کنار بیایید . درست یادم نمانده که دل‌مان نمی‌آید به دلِ کوچکِ همیشه تنگ‌ش راه نیاییم , یا نه! می‌خواهیم خیالش راحت باشد که او از همه چیز, از کار, از دوری, از دنیا ,  مهم‌تر است , مهم‌ترین دغدغه‌ی ما دو نفر است!


سوم : من نمی‌دانم "نیما" دقیقن چند ساله است . این‌قدر یادم می‌آید که یک‌بار  جایی خواندم فکر می‌کند مادرش دیگر هرگز برنمی‌گردد , نمی‌دانم "رضا خندان"  شغلش چیست  , چه جور پدری است !؟ نمی‌گویم می‌دانم چه طور و چه‌قدر! اما می‌فهمم خیلی باید سخت باشد, گرم کردن سرِ پسربچه‌ای که فکر می‌کند مادرش دیگر هیچ‌گاه برنمی‌گردد , نمی‌دانم چه‌طور به نیمای کوچک اطمینان می‌دهد که مادرش او را از هر چیزی در دنیا بیشتر دوست دارد . " مهراوه " این‌طوری که در خبرها آمده انگاری دوازده سال دارد . مجسم‌ش می‌کنم صبح به صبح بیدار که می‌شود روزهای اعتصاب غذای مادرش را می‌شمرد به خاطر حقی که از او  سلب شده . "مهراوه" حتی اگر بداند حق خروج از کشورش  بهانه است باز از حجم چیزی که روی دل کوچک دوازده‌ساله‌اش سنگینی می‌کند , کم نخواهد کرد . فارغ از هر رنگ و مرام و مسلکی  او "مادرش " را می‌خواهد ,  نکند شوخی شوخی مادرش از دست برود! این‌ها به‌کنار دلم می‌گیرد از غربت روزی که بفهمد این "زود بزرگ‌شدن " چه‌قدر بد کوفتی‌ست .  نسرین ستوده را اصلن نمی‌شناسم,  انگاری  یک روزی در شهریور 89 برای پیگیری پرونده‌‌ی موکلانش راهی زندان شد , خودش را نگه داشتند و آن حکم عجیب و غریب را برایش بریدند . نمی‌دانم چند ساله است چه‌طور آدمی است . این‌قدر می‌فهمم  زنی که دست با دستبند بسته شده‌اش را دور گردن مردش حلقه می‌کند با آن لبخند زیبا  , زنی که آن سوی شیشه‌ی چرک سالن ملاقات برای پسرک‌ش قصه می‌گوید , زنی که آن تو عروسک بافتن یاد گرفته برای نیمایش , زنی که بعد از یک ماه اعتصاب غذا, بوسه می‌گذارد روی لُپ بچه‌اش تا ببرد بچسباند روی صورت مردش , زنی که چهل وچند روز است لب به غذا بسته برای حقِ انسانی دخترک‌ش ,  پر از "زندگی" است ... " زندگی" در خطر است ... "زندگی" باید بماند ... باید بماند !  

  

 آلوچه خانوم | 12:33 PM 






Comments:
لعنتی...گریه کردم واقعی...گوشه این سالن خالی صبح خاکستری شنبه...ولی زندگی باید بماند..زندگی در خطر است
 
عالی بود
و البته خیلی غم‌انگیز
 
This comment has been removed by the author.
 
درد دارد. خیلی هم درد دارد. توی شرایط دردآوری هستیم. و دلم برای همه مان بد جوری داغ دار است. بیشتر غصه ام هم از ای است که نمی دانم چه کاری می شود کرد به جز چس ناله های بی اثر...
 
خیلی خوب بود و با احساس. بهعنوان یه داستان مانند دلم می خواست اون دو بخش اولی چند تا بخش دیگه هم داشته باشه.و ....شاید هم چون زیادی داشت خوشـ می‌گذشت دلم می‌خواست هی بخونم.
 
مرسی آلوچه خانوم :) مرسی
 
... مُردَم
 
چقدر خوب بود، چه قلمی، چه ارتباط قویی بین ۳ تا سناریو...حیف که تا حالا نوشته هایتان را نخوانده بودم...

 
کمتر کسی هست که مثل شما دونفر انقدر خوب و زیبا بنویسه،دقیقا جوری که حرفی که میخواستی بزنی و نمی تونستی رو بخوونی.
پاینده باشید.
 
Post a Comment


دفترچه‌ی یادداشت‌های آلوچه خانوم و همخانه‌اش



فید برای افزودن به ریدر


آلوچه‌خانوم روی وردپرس برای روز مبادا


عکس‌بازی


کتاب آلوچه‌خانوم


فرجام




آرشیو

October 2002
November 2002
December 2002
January 2003
February 2003
March 2003
April 2003
May 2003
June 2003
July 2003
August 2003
September 2003
October 2003
November 2003
December 2003
January 2004
February 2004
March 2004
April 2004
May 2004
June 2004
July 2004
August 2004
September 2004
October 2004
November 2004
December 2004
January 2005
February 2005
March 2005
April 2005
May 2005
June 2005
July 2005
August 2005
September 2005
October 2005
November 2005
December 2005
January 2006
February 2006
March 2006
April 2006
May 2006
June 2006
July 2006
August 2006
September 2006
October 2006
November 2006
December 2006
January 2007
February 2007
March 2007
April 2007
May 2007
June 2007
July 2007
August 2007
September 2007
October 2007
November 2007
December 2007
January 2008
February 2008
March 2008
April 2008
May 2008
June 2008
July 2008
August 2008
September 2008
October 2008
November 2008
December 2008
January 2009
February 2009
March 2009
April 2009
May 2009
June 2009
July 2009
August 20009
September 2009
October 2009
November 2009
December 2009
January 2010
February 2010
March 2010
April 2010
May 2010
June 2010
July 2010
August 2010
September 2010
October 2010
November 2010
December 2010
January 2011
February 2011
March 2011
April 2011
May 2011
June 2011
July 2011
August 20011
September 2011
October 2011
November 2011
December 2011
January 2012
February 2012
March 2012
April 2012
May 2012
June 2012
July 2012
August 20012
September 2012
October 2012
November 2012
December 2012
January 2013
February 2013
March 2013
April 2013
May 2013
June 2013
July 2013
August 2013
September 2013
October 2013
November 2013
December 2013
January 2014
February 2014
March 2014
April 2014
May 2014
June 2014
July 2014
August 20014
September 2014
October 2014
November 2014
December 2014
January 2015
February 2015




Subscribe to
Posts [Atom]






This page is powered by Blogger. Isn't yours?