.

اینستاگرام دوست دارم. یک جور گودرِ تصویریِ خودمانی‌ست انگار، ساکت و کم صدا. بدونِ واسطه.  یک چیزی تویش دارد اما ،  یک چیزی که نمی‌شود پوشاندش،  هر چه‌قدر تلاش کنی فیلتر انتخاب کنی،  رنگ و لعاب بدهی تا طور خاصی دیده‌شوی،  به نظر برسی یا هرچی!  وسعت دنیایت را نمی‌توانی کاری‌اش بکنی.  خودش را نشان می‌دهد. 
دنیایی دارم دو وجب در چهار وجب.