.

گاهی،  یک‌هو بی‌هوا،  توی آینه‌ی آسانسور،    توی انعکاسِ شیشه‌ی  کافه‌ قنادیِ سرِ چهار راه،  توی سیاهی چشم‌های پسرکی که زائیده‌ای،  ناغافل،  خودت را می‌بینی و   فکر می‌کنی؛ اتفاق افتاد،  دوام آوردی و نشکستی