.

روزی روزگاری ، پدری برای مریم، برای  آن نیمه‌اش که تقصیر نداشت،  خطاب به اراذلِ فاضلِ شنگول نوشته بود:  " عیسی پدر نبود،  پسر بود!  "
من ؟ حالا می‌فهمم پدرانگی و قهرمان در سایه بودن چه غریب است. جشن گرفتن موفقیتی‌ست، که باید خودت را محو و ناپیدا کنی ،  همه‌جای دنیا کودک مانده باشی ، این‌جا و در این نسبت و رابطه،  باید اندازه‌ی نقشی ازلی و ابدی باشی و نمی‌دانی چه بزرگی بدون این‌که خودت بدانی.

برای پدرری که خودش می‌داند !