دیشب دانهی قهوه لاوازا روسا/روزا، مدیوم رست را در چهار قسط خریدم. نمیدانم اصل است یا اینجا بستهبندی شده؟ تاریخ گذشتهاست، یا چیزی به انقضایش مانده؟ این که قهوه را در چهار قسط خریدهام، یک داستان کوتاه ترسناک تک جملهایست. من اینقدر کار میکنم که در خانهای که به ندرت چای دم میشود و نیازی به خرید منظم چای ندارد، برای تامین قهوه به دردسر نیفتم. اما هیچ چیز سرجایش نیست. مطلقن هیچ چیز! مدتهاست من اصلن من نیست، من مادر است، فرزند است، خواهر است، کارمند است، من نیست، فهمیدهام، هیچ آرزویی ندارم . اصلن نمیدانم چهطور میشود خوش بگذرد، کجا و چهطور یعنی خوش ؟! میم برایم نوشت؛ " کلن زیبایی یا هر چیزی که من را به خودم متصل کنه سال هاست حذف شده" میم عزیز و جان قدیمی من، دقیق میبیند، ناکامی را با جزئیترین ویژگی مغفول تعریف میکند، بروز خوشی، سرخوشی، دلخوشی در من چیزی بیرون از من است. مثلن وقتی مامان از تماشای خواهرانگی ما جانش آرام میگیرد، وقتهایی که نمیدانم تهش چه میشود اما میدانم از کیفیت حضور باربد جانم آرام است، بابت آدمی که زائیدهام و به این دنیا اضافه کردهام، جدای تمام توانستنها و نتوانستنهایش. اینجور وقتها، یکطوری خوبم که انگار نه که چیزی حریفم نباشد. اما میدانم دستم از قبر بیرون نمیماند. خوشی من قائم به ذات نیست، جایی بیرون من است، انگار نبودم و نیستم و میدانم این درست نیست، سالم نیست.
این روزها همه از جنگ قریبالوقوع میگویند، دنیایم اینقدر محقر شده که امروز فکر میکردم کاش جنگ صبر کند تا قهوهی قسطی ام را پست پیشتاز برساند. کارکرد ماه مهر بیمارستان را جمع کنم و فایل مربوطه را روی برنامهی حقوق و دستمزد بنشانم.. بعد ببینم چه خاکی باید به سرمان بریزیم. در دورترین کابوسهایم پنجاه و سه سالگی این ریختی نبود.
.
.
.
پ.ن: امروز سوم آبان در حالی که هوا هنوز سرد نشده و فقط قدری خنک است، طوری که آستین کوتاه تنم بود، برای مامان نرگس نوبرانه گرفتم. گفتم که، هیچ چیز ، مطلقن هیچ چیز سر جایش نیست.