.

برگه‌ام را نشان نگهبان دادم،  گفت زیرِ ستون‌ها... گفتم پس بلدم.  نگفتم  کنارِ آن ستون‌ها قد کشیده‌ام یک وقتی  ، رازهایم را می‌دانند.  نگفتم که آن‌ها شاهد لرزیدن دل‌اند،  مور مور شدن پوست،  حذر،  حذر،  حذر،  حذر،  حذر،  حذر،  حذر ... حذری که حالا دیگر می‌دانم توی رگ‌هایم راه می‌رود.