.

.

این‌که می‌دانی بدتر  از این روزها، بسیار محتمل است، اضطراب می‌آورد. این‌که نمی‌دانی حالا باید چه کار کنی اما، فلج‌ت می‌کند. این‌که سر در نمی‌آوری آخر چرا ؟ زمین‌ت می‌زند.  بی‌ربط‌ترین توصیه‌های این روزها می‌گوید رهاکن، دنبال نکن، عکس‌ها را  نگاه نکن، یادداشت‌های بازماندگان را نخوان،  کاری کن، غم بزرگ را به کار بزرگ تبدیل کن، به استقبال سیاهی نرو، خوب بخواه، دعوت به نیایش جمعی، مدیتیشین گروهی سر ساعت مشخص برای خواستن از کائنات برای کوفت برای درد... بله پیغام‌های مزخرف این ریختی به دست من هم می‌رسد. 

نمی‌دانم تخم لق این انرژی مثبت را کدام ملعون شکسته توی دهان ملت. خودمان را به چی نزدیک کنیم؟ از چی دور نگه داریم؟ آن هم وقتی هر کدام‌مان با دو تا سه واسطه به بخشی از بازماندگان متصل‌ایم.  کدام کار بزرگ؟ من حتی از روتین خودم جا مانده‌ام،  من توران میرهادی، پوری سلطانی یا شهین‌دخت سرلتی نیستم،  آن‌ها کمیاب‌اند، آن‌قدر که سرگذشت‌شان، فیلم می‌شود، من یک زن چهل و شش ساله‌ی معمولی‌ام با قصه‌ای محقر. کم از سر نگذرانده‌ام، کم ندیده‌ام، کم عجیب نگذشته، تمام هنرم این بود یاد بگیرم از دنیا نپرسم «چرا من؟ » اما حالا  «چرا ما؟» دست از سرم برنمی‌دارد

دل‌م هی مچاله می‌شود، وقتی بچه‌ام را تماشا می‌کنم، وقتی  با مادرم حرف می‌زنم، وقتی چیزی می‌پزم، وقتی عصر خوبی می‌گذرانم، وقت کوچک‌ترین رفتاری که نشانی از حیات دارد انگار کسی دل‌م را توی مشتش گرفته. از صبح با این «چه کار کنیم؟»  بیدار می‌شوم، زیر دوش می‌روم، کنار خیابان منتظر تاکسی می‌ایستم, پرتقال تو سرخ سوا می‌کنم و نمی‌فهمم باید «چه کار کنیم» نمی‌فهمم «چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟»

#هواپیمای_اوکراینی