برای خواننده‌ی ناشناسم

پروفایلت نصفه نیمه است . نه اسم دارد نه موقعیت جغرافیایی . فقط یک عکس می‌آید کنار آن کلمه‌ که معنی‌اش می‌شود ناشناس و این توضیح که ایشان هنوز پروفایلشان را کامل نکرده‌اند . مثل من ! عکس‌ت باید از عکس بزرگتری بریده شده باشد . سرت را قدری , خیلی کم آن‌قدر که در نگاه اول به چشم نمی‌آید, به سمت راست کج کرده‌ای اما از روبرو که من نگاه‌ می‌کنم می‌شود سمت چپِ تصویر. در تصویر فقط قدری از گردن دیده می‌شود و صورت . موهای صاف‌ت را که نمی‌شود حدس زد چه‌قدر بلند است, پشت سرت جمع کرده‌ای . حتمن آن‌قدر بلند است که همه خوب جمع شده و یک دانه تار مو هم نیفتاده بیرون روی پیشانی یا صورت . لبخندت را توی عکس دوست دارم .

از خیلی وقت پیش این‌جا را می‌خوانی. یک وقتی انگاری همه‌ی نوشته‌های این‌جا را دوست داشتی . یک وقت‌هایی نوشته‌هایی به چشم‌ت آمده که کمتر کسی به‌شان توجه نشان داده . این اواخر ردی از خودت به جا نگذاشته بودی . فکر کردم خب خوشش نیامده حتمن , بعد از غیبتی طولانی یک‌‌هو دوباره پیدایت شد . نمی‌دانی چی حالی بود . حجم نگرانی‌ای که ندیده می‌گرفتم‌ش , خودش را نشان‌م داد از اینکه هستی و خوبی و احتمالن روبراه ذوق زده شده بودم .

اگر حالا این‌ها را می‌خوانی می‌خواستم بدانی که یک وقت‌هایی لایک‌های بالای مطلبم را باز کرده‌ام فقط برای این‌که ببینم مشخصن تو خوش‌ت آمده یا نه ! مثل یک قرارِ پنهانی, انگاری که مهرِ تاییدی باشد که گاهی لازم‌ش داشتم . این‌ها را گفتم که بگویم همراهِ نادیده, هر جا هستی سلامت باشی, موفق و برقرار .



*پی نوشت غمگین : کاش این اداها و نمای جدید گوگل‌ریدر رخت و لباس ترسناکی باشد که گودر به مناسبت هالوین تن کرده .
امضا : کسی که در مشخصات گودرش این‌طور ثبت شده که از بیستم آوریل 2008 در این فید‌خوان وقت گذرانده .